από το jungle-report.blogspot.com
Σάββατο 15 Νοεμβρίου 2008
Τρίτη 28 Οκτωβρίου 2008
Υπενθύμιση
του Μπρίκη
Μια μέρα σαν την σημερινή θέλω να θυμίσω απλά δύο πράγματα:
1. Ως επέτειο τους "έπους του 40' " : Αυτοί που πολέμησαν και σκοτώθηκαν στο μέτωπο πριν 68 χρόνια ήταν ήρωες ενώ ο Μεταξάς ήταν Δ Ι Κ Τ Α Τ Ο Ρ Α Σ με όλη την σημασία της λέξης και εχθρός του τόπου.
2. Ως παγκόσμια μέρα δωρεάς οργάνων: Οι νεκροί δεν χρειόζονται τα όργανα τους. Οι ζωντανοί τα χρειάζονται. Μην πετάτε στα σκουλίκια αυτά που για άλλους είναι ο μεγαλύτερος θησαυρός. Είναι η ίδια η ζωή.
Μια μέρα σαν την σημερινή θέλω να θυμίσω απλά δύο πράγματα:
1. Ως επέτειο τους "έπους του 40' " : Αυτοί που πολέμησαν και σκοτώθηκαν στο μέτωπο πριν 68 χρόνια ήταν ήρωες ενώ ο Μεταξάς ήταν Δ Ι Κ Τ Α Τ Ο Ρ Α Σ με όλη την σημασία της λέξης και εχθρός του τόπου.
2. Ως παγκόσμια μέρα δωρεάς οργάνων: Οι νεκροί δεν χρειόζονται τα όργανα τους. Οι ζωντανοί τα χρειάζονται. Μην πετάτε στα σκουλίκια αυτά που για άλλους είναι ο μεγαλύτερος θησαυρός. Είναι η ίδια η ζωή.
Δευτέρα 13 Οκτωβρίου 2008
Δαπάρα!!!!
του Μπρίκη
Ξύλο έπαιξαν ξανά η ΠΑΣΠ και η ΔΑΝ-ΝΔΦΚ. Αυτή την φορά στο πολιτικό της νομικής. Στα μέσα όμως τίποτα δεν βγαίνει. Όπως πάντα άλλωστε. Ακόμα και όταν πριν ένα μήνα στην ΑΣΟΕΕ έγιναν τόσο εκτεταμένα τα μεταξύ τους επεισόδια που ακυρώθηκαν οι εγγραφές για εκείνη την ημέρα. Τραυματίστηκαν μάλιστα 3 μέλη των παρατάξεων και 1 γραμματέας του πανεπιστημίου!!! Και τα ανεξάρτητα μέσα μας ούτε κουβέντα!!! Όταν όμως κάνουν κάτι οι αριστεροί (εκτός ΚΚ φυσικά) αμέσως βία, κουκουλοφόροι και δεν συμμαζεύται. Την βία κύριοι στα πανεπιστήμια την φέρουν πρώτα απ'όλα οι παρατάξεις του κέντρου και όχι ο ΣΥΝ και τα ΕΑΑΚ ούτε βέβαια οι αναρχικοί.
Σκηνές απείρου κάλους εξελίχτηκαν λοιπόν την περασμένη βδομάδα στο πολιτικό της νομικής. Η ΠΑΣΠ με την σύμφωνη γνώμη των πρυτανικών αρχών θέλησε να τοποθετήσει ένα τραπεζάκι στον 7ο όροφο. Στους δαπίτες φαίνεται δεν άρεσε αυτό. Τελικά ήρθαν στα χέρια. Άκουσον άκουσον οι φοιτητές των δύο μεγαλύτερων και μαζικότερων φοιτητικών παρατάξεων να πλακώνονται για ένα τραπεζάκι!!! Αυτό είναι το φοιτητικό μας κίνημα; Αυτή είναι η φοιτητιούσα νεολαία μας; η ελπίδα για το μέλλον;;; Πόσο χαμηλά μπορούμε πια να πέσουμε; Καλά αυτοί οι άνθρωποι που τα κάνουν αυτά, που ούτε 25 δεν είναι, δεν έχουν καθόλου αξιοπρέπεια;
Για απάντηση ο ακόλουθος ενδεικτικός διάλογος:
"Διάλογος μεταξύ μιας συγκροτημένης κοπελιτσας που ήταν πρωτοετής και ενός τραμπούκου ΔΑΠιτη ΤΕΦΑΑτζη:
-Σας παρακαλώ συνάδελφε βγείτε έξω απ' το αμφιθέατρο γιατί εδώ γίνεται μάθημα
-Άντε γαμήσου μωρή καριόλα!Εγώ είμαι ΤΕΦΑΑτζης!!! "
Αλητεία έτσι λέγεται.
Οι πασπίτες με την βοήθεια των ΤΕΦΑΑτζήδων φάγανε πολύ ξύλο. Αυτή είναι η καλή ΔΑΠ κύριοι που φροντίζει να υπάρχει ευταξία στα πανεπιστήμια. Αυτοί είναι "τα καλά παιδιά". Που φέρνουν ΟΝΕΔίτες να σπάνε στο ξύλο όποιον δεν γουστάρουν. Αλητεία. Να τους πετάξουμε όλους έξω! Πράσινους, μπλέ, κόκκινους και κάθε άλλον που καταστρέφει τα πανεπιστήμια μας.
Ξύλο έπαιξαν ξανά η ΠΑΣΠ και η ΔΑΝ-ΝΔΦΚ. Αυτή την φορά στο πολιτικό της νομικής. Στα μέσα όμως τίποτα δεν βγαίνει. Όπως πάντα άλλωστε. Ακόμα και όταν πριν ένα μήνα στην ΑΣΟΕΕ έγιναν τόσο εκτεταμένα τα μεταξύ τους επεισόδια που ακυρώθηκαν οι εγγραφές για εκείνη την ημέρα. Τραυματίστηκαν μάλιστα 3 μέλη των παρατάξεων και 1 γραμματέας του πανεπιστημίου!!! Και τα ανεξάρτητα μέσα μας ούτε κουβέντα!!! Όταν όμως κάνουν κάτι οι αριστεροί (εκτός ΚΚ φυσικά) αμέσως βία, κουκουλοφόροι και δεν συμμαζεύται. Την βία κύριοι στα πανεπιστήμια την φέρουν πρώτα απ'όλα οι παρατάξεις του κέντρου και όχι ο ΣΥΝ και τα ΕΑΑΚ ούτε βέβαια οι αναρχικοί.
Σκηνές απείρου κάλους εξελίχτηκαν λοιπόν την περασμένη βδομάδα στο πολιτικό της νομικής. Η ΠΑΣΠ με την σύμφωνη γνώμη των πρυτανικών αρχών θέλησε να τοποθετήσει ένα τραπεζάκι στον 7ο όροφο. Στους δαπίτες φαίνεται δεν άρεσε αυτό. Τελικά ήρθαν στα χέρια. Άκουσον άκουσον οι φοιτητές των δύο μεγαλύτερων και μαζικότερων φοιτητικών παρατάξεων να πλακώνονται για ένα τραπεζάκι!!! Αυτό είναι το φοιτητικό μας κίνημα; Αυτή είναι η φοιτητιούσα νεολαία μας; η ελπίδα για το μέλλον;;; Πόσο χαμηλά μπορούμε πια να πέσουμε; Καλά αυτοί οι άνθρωποι που τα κάνουν αυτά, που ούτε 25 δεν είναι, δεν έχουν καθόλου αξιοπρέπεια;
Για απάντηση ο ακόλουθος ενδεικτικός διάλογος:
"Διάλογος μεταξύ μιας συγκροτημένης κοπελιτσας που ήταν πρωτοετής και ενός τραμπούκου ΔΑΠιτη ΤΕΦΑΑτζη:
-Σας παρακαλώ συνάδελφε βγείτε έξω απ' το αμφιθέατρο γιατί εδώ γίνεται μάθημα
-Άντε γαμήσου μωρή καριόλα!Εγώ είμαι ΤΕΦΑΑτζης!!! "
Αλητεία έτσι λέγεται.
Οι πασπίτες με την βοήθεια των ΤΕΦΑΑτζήδων φάγανε πολύ ξύλο. Αυτή είναι η καλή ΔΑΠ κύριοι που φροντίζει να υπάρχει ευταξία στα πανεπιστήμια. Αυτοί είναι "τα καλά παιδιά". Που φέρνουν ΟΝΕΔίτες να σπάνε στο ξύλο όποιον δεν γουστάρουν. Αλητεία. Να τους πετάξουμε όλους έξω! Πράσινους, μπλέ, κόκκινους και κάθε άλλον που καταστρέφει τα πανεπιστήμια μας.
Τρίτη 7 Οκτωβρίου 2008
Περι της κρίσεως
του Μπρίκη
Είμαστε πια και επισήμως σε περίοδο κρίσης. Οι τράπεζες ανά την υφήλιο αντιμετωπίζουν άλλες μεγάλο και άλλες λιγότερο μεγάλο πρόβλημα. Η Ισλανδία βάρεσε ήδη πτώχευση.
Η κρίση ακόμα δεν έχει φτάσει σ' εμάς. Στην Ελλάδα. Και ούτε θα έχει τις επιπτώσεις που θα έχει στις άλλες χώρες της Ευρασίας ούτε βέβαια στις Η.Π.Α. που ήδη έχουν αρχίσει να σχηματίζονται ουρές ανέργων και παραγκουπόλεις γύρω από τις καθώς πρέπει γειτονιές με τα απούλητα σπίτια. Και δεν είναι μόνο οι εργάτες και οι άποροι. Είναι και αυτοί που'χαν μια υποτιθέμενη οικονομική επιφάνεια και μέσα σε μια νύχτα έχασαν όσα νόμιζαν ότι είχαν. Αυτοί που όπως λέμε ήταν μέσα στην φούσκα.
Ένας άλλος κίνδυνος
Η κρίση, κρίση είναι θα περάσει. Σε δύο, τρία χρόνια το πολύ. Βλέπουμε να υπάρχει και κάποια σωφροσύνη στους Ευρωπαίους ηγέτης πράγμα που ελπίζουμε να ισχύει και για τον Ομπάμα. Κάποια μέτρα έχουν ήδη παρθεί και γενικά υπάρχει το κλίμα αντίθετα με την κρίση του 29' να παρέμβει γρήγορα το κράτος για να επανέλθει η οικονομία.
Αν σκεφτούμε τι ακολούθησε την Μεγάλη Ύφεση μπορεί κάποιος να αντιληφθεί ποιος είναι αυτός ο κίνδυνος που αναφέρω. Έξαρση του εθνικισμού, άνοδος του φασισμού, απολυταρχικά καθεστώτα στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες και εν τέλει ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. Δεν λέω βέβαια ότι κινδυνεύουμε να ξαναδούμε φασιστικά καθεστώτα ή έναν ευρωπαϊκό πόλεμο. Αλλά έξαρση του ρατσισμού και του εθνικισμού και μια άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων. Ήδη αυτό είδαμε να συμβαίνει στην λαβωμένη Αυστρία που έτσι και αλλιώς έχει μια προδιάθεση. Αλλά αυτό δεν είναι τίποτα. Εν μέσω ύφεσης είναι πιθανόν να δούμε τις ρατσιστικές επιθέσεις και τις φυλετικές διαμάχες να πολλαπλασιάζονται με τρόπο που τα επεισόδια στα προάστια του Παρισιού πριν μερικά χρόνια να δείχνουν ελάσσονος σημασίας. Οι γηγενείς θα κατηγορούν τους μετανάστες ότι τους παίρνουν τις δουλειές, οι μετανάστες χωρίς δουλειά θα σπρώχνονται στην παρανομία κ.ο.κ. Γενικά η απελπισία είναι ικανή να γεννήσει έντονο μίσος. Ελπίζω να βγούμε από αυτήν την κρίση περισσότερο άνθρωποι απ' ότι μπήκαμε και όχι λιγότερο.
Θέμα ψυχολογίας
Τελικά όλα στην οικονομία είναι θέμα ψυχολογίας. Τουλάχιστον αυτό αντιλαμβάνομαι εγώ με το φτωχό μου το μυαλό. Τα εισοδήματα μας δεν έχουν ακόμα μειωθεί και όμως ρίξαμε κατακόρυφα την κατανάλωση επειδή απλά μας είπαν τα κανάλια ότι υπάρχει κρίση. Λες και είμαστε μπλεγμένοι όλοι στα χρηματιστήρια ή έχουμε όλοι στεγαστικά δάνεια. Φύλα για να'χεις λέει ο σοφός Λάος αλλά άμα δεν δώσεις πως θα κινηθεί η οικονομία; Δεν είναι τραγικό που για παράδειγμα επειδή εμείς αγοράζουμε ένα σώβρακο λιγότερο ο άλλος χάνει την δουλειά του. Τι είναι ο εργάτης στον καπιταλισμό; Ένα μικρό πιόνι. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι αποζημιώσεις που πολλές φορές φτάνουν τον μισθό ενός χρόνου.
Τέλος του καπιταλισμού
Κατ' εμε ότι σήμαινε το 1989 για τον επονομαζόμενο "υπαρκτό σοσιαλισμό" σημαίνει και το 2008 για τον καπιταλισμό. Είναι πλέον σαφές ότι η ελεύθερη οικονομία δεν μπορεί να αφήνεται ανεξέλεγκτη. Πρέπει να μπουν κανόνες και να δημιουργηθούν ελεγκτικοί μηχανισμοί. Η κρατική παρέμβαση είναι κάτι το απαραίτητο. Το μεικτό σύστημα είναι φανερό ότι είναι το μόνο που μπορεί να διασφαλίσει την ευημερία. Η σοσιαλδημοκρατία έρχεται ξανά στο προσκήνιο τον καιρό που όλοι λέγαν ότι έχει πεθάνει. Αρκεί να το καταλάβουν και οι Αμερικάνοι που βλέπουν τον σοσιαλισμό σαν φάντασμα και κατηγορούν τον Ομπάμα για "κρυφοκομμούνι". 'Έλεος, ακόμα και ο Γιωργάκης είναι πιο αριστερός από τον Μπάρακ.
Είμαστε πια και επισήμως σε περίοδο κρίσης. Οι τράπεζες ανά την υφήλιο αντιμετωπίζουν άλλες μεγάλο και άλλες λιγότερο μεγάλο πρόβλημα. Η Ισλανδία βάρεσε ήδη πτώχευση.
Η κρίση ακόμα δεν έχει φτάσει σ' εμάς. Στην Ελλάδα. Και ούτε θα έχει τις επιπτώσεις που θα έχει στις άλλες χώρες της Ευρασίας ούτε βέβαια στις Η.Π.Α. που ήδη έχουν αρχίσει να σχηματίζονται ουρές ανέργων και παραγκουπόλεις γύρω από τις καθώς πρέπει γειτονιές με τα απούλητα σπίτια. Και δεν είναι μόνο οι εργάτες και οι άποροι. Είναι και αυτοί που'χαν μια υποτιθέμενη οικονομική επιφάνεια και μέσα σε μια νύχτα έχασαν όσα νόμιζαν ότι είχαν. Αυτοί που όπως λέμε ήταν μέσα στην φούσκα.
Ένας άλλος κίνδυνος
Η κρίση, κρίση είναι θα περάσει. Σε δύο, τρία χρόνια το πολύ. Βλέπουμε να υπάρχει και κάποια σωφροσύνη στους Ευρωπαίους ηγέτης πράγμα που ελπίζουμε να ισχύει και για τον Ομπάμα. Κάποια μέτρα έχουν ήδη παρθεί και γενικά υπάρχει το κλίμα αντίθετα με την κρίση του 29' να παρέμβει γρήγορα το κράτος για να επανέλθει η οικονομία.
Αν σκεφτούμε τι ακολούθησε την Μεγάλη Ύφεση μπορεί κάποιος να αντιληφθεί ποιος είναι αυτός ο κίνδυνος που αναφέρω. Έξαρση του εθνικισμού, άνοδος του φασισμού, απολυταρχικά καθεστώτα στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες και εν τέλει ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. Δεν λέω βέβαια ότι κινδυνεύουμε να ξαναδούμε φασιστικά καθεστώτα ή έναν ευρωπαϊκό πόλεμο. Αλλά έξαρση του ρατσισμού και του εθνικισμού και μια άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων. Ήδη αυτό είδαμε να συμβαίνει στην λαβωμένη Αυστρία που έτσι και αλλιώς έχει μια προδιάθεση. Αλλά αυτό δεν είναι τίποτα. Εν μέσω ύφεσης είναι πιθανόν να δούμε τις ρατσιστικές επιθέσεις και τις φυλετικές διαμάχες να πολλαπλασιάζονται με τρόπο που τα επεισόδια στα προάστια του Παρισιού πριν μερικά χρόνια να δείχνουν ελάσσονος σημασίας. Οι γηγενείς θα κατηγορούν τους μετανάστες ότι τους παίρνουν τις δουλειές, οι μετανάστες χωρίς δουλειά θα σπρώχνονται στην παρανομία κ.ο.κ. Γενικά η απελπισία είναι ικανή να γεννήσει έντονο μίσος. Ελπίζω να βγούμε από αυτήν την κρίση περισσότερο άνθρωποι απ' ότι μπήκαμε και όχι λιγότερο.
Θέμα ψυχολογίας
Τελικά όλα στην οικονομία είναι θέμα ψυχολογίας. Τουλάχιστον αυτό αντιλαμβάνομαι εγώ με το φτωχό μου το μυαλό. Τα εισοδήματα μας δεν έχουν ακόμα μειωθεί και όμως ρίξαμε κατακόρυφα την κατανάλωση επειδή απλά μας είπαν τα κανάλια ότι υπάρχει κρίση. Λες και είμαστε μπλεγμένοι όλοι στα χρηματιστήρια ή έχουμε όλοι στεγαστικά δάνεια. Φύλα για να'χεις λέει ο σοφός Λάος αλλά άμα δεν δώσεις πως θα κινηθεί η οικονομία; Δεν είναι τραγικό που για παράδειγμα επειδή εμείς αγοράζουμε ένα σώβρακο λιγότερο ο άλλος χάνει την δουλειά του. Τι είναι ο εργάτης στον καπιταλισμό; Ένα μικρό πιόνι. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι αποζημιώσεις που πολλές φορές φτάνουν τον μισθό ενός χρόνου.
Τέλος του καπιταλισμού
Κατ' εμε ότι σήμαινε το 1989 για τον επονομαζόμενο "υπαρκτό σοσιαλισμό" σημαίνει και το 2008 για τον καπιταλισμό. Είναι πλέον σαφές ότι η ελεύθερη οικονομία δεν μπορεί να αφήνεται ανεξέλεγκτη. Πρέπει να μπουν κανόνες και να δημιουργηθούν ελεγκτικοί μηχανισμοί. Η κρατική παρέμβαση είναι κάτι το απαραίτητο. Το μεικτό σύστημα είναι φανερό ότι είναι το μόνο που μπορεί να διασφαλίσει την ευημερία. Η σοσιαλδημοκρατία έρχεται ξανά στο προσκήνιο τον καιρό που όλοι λέγαν ότι έχει πεθάνει. Αρκεί να το καταλάβουν και οι Αμερικάνοι που βλέπουν τον σοσιαλισμό σαν φάντασμα και κατηγορούν τον Ομπάμα για "κρυφοκομμούνι". 'Έλεος, ακόμα και ο Γιωργάκης είναι πιο αριστερός από τον Μπάρακ.
Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου 2008
Όταν βρέχει...
του Μπρίκη
και να που ήρθε το φθινόπωρο. σήμερα βρέχει και βρέχει χειμωνιάτικα και πρέπει να περιμένουμε άλλους έξι μήνες μέχρι το επόμενο καλοκαίρι που θα ξαναρχίσουμε να ζούμε. Μέχρι τότε τέρμα οι βόλτες στους δρόμους, το άραγμα στα παγκάκια, ο ύπνος έξω, οι παραλίες, οι θάλασσες, τα παγωτά, οι ρακέτες, ο λυκαβητός και όσα άλλα φετίχ του καλοκαιριού έχουμε. Τέρμα το διάβασμα στο μπαλκόνι, το μπάνιο με κρύο νερό, το παιχνίδι στο μπασκετάκι της γειτονιάς, τα σταφύλια, τα βερύκοκα, το μπουγέλωμα, το ρεμπελιό. Μια νέα περίοδο ξεκινά για όλους. Ώρα για δουλειά. Ώρα να κερδίσουμε το επόμενο μας καλοκαίρι. Καλή δύναμη...
υγ. τι ψωφόκρυο είναι αυτό σήμερα!
και να που ήρθε το φθινόπωρο. σήμερα βρέχει και βρέχει χειμωνιάτικα και πρέπει να περιμένουμε άλλους έξι μήνες μέχρι το επόμενο καλοκαίρι που θα ξαναρχίσουμε να ζούμε. Μέχρι τότε τέρμα οι βόλτες στους δρόμους, το άραγμα στα παγκάκια, ο ύπνος έξω, οι παραλίες, οι θάλασσες, τα παγωτά, οι ρακέτες, ο λυκαβητός και όσα άλλα φετίχ του καλοκαιριού έχουμε. Τέρμα το διάβασμα στο μπαλκόνι, το μπάνιο με κρύο νερό, το παιχνίδι στο μπασκετάκι της γειτονιάς, τα σταφύλια, τα βερύκοκα, το μπουγέλωμα, το ρεμπελιό. Μια νέα περίοδο ξεκινά για όλους. Ώρα για δουλειά. Ώρα να κερδίσουμε το επόμενο μας καλοκαίρι. Καλή δύναμη...
υγ. τι ψωφόκρυο είναι αυτό σήμερα!
Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου 2008
ΠΑΣΟΚικές εμπειρίες
του Μπρίκη
Τελευταία ζήσαμε μαζί απανοτά κάποιες πασοκικές εμπειρίες.
Εμπειρίες που θέλουμε να σας τις διηγηθούμε γιατί νομίζουμε ότι είναι αντιπρωσοπευτικές της πτώσης (μη πουμε κατάντιας) αυτού του "κινήματος".
ΠΡΩΤΗ εμπειρία> Αρχές Σεπτέμβρη πήγαμε να κολλήσουμε αφίσες για ένα επιστημονικό συνέδριο που οργανώνει το ινστιτούτο όπου δουλεύουμε ευκαιριακά αυτό το καλοκαίρι. Πήγαμε και στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών Είναι ένα ωραίο μεγάλο κτίριο. Στον πρώτο όροφο η εικόνα ήταν πολύ κακή. Σε όλους σχεδόν τους τείχους ταπετσαρία από κομματικές αφίσες. Λες και χρησιμεύει σε τίποτα η μία αφίσα δίπλα στην άλλη. Παντού κομματικά τραπεζάκια και παντού κομματόσκυλα με την γλώσσα έξω από το σκυλίσιο μουσούδι τους έτοιμα να σε κατασπαράξουν. Μπαίνουμε εμείς μέσα λοιπόν και ψάχνουμε να βρούμε μέρος να κολλήσουμε τις αφίσες μας. Πάμε προς τις γραμματείες, και μας εντοπίζουν οι πασπίτες. Έρχεται ο πασπίτης με το ροζ lacoste και αρχίζει το πρήξιμο Φιλικά "και καλά". Να σας βοηθήσω, να σας κάνω, να σας ράνω. Και εμείς σας αγαπάμε, και πίπα σας παίρνω για να γραφτείτε κ.ο.κ. Και στοιχεία ζητούσε, τηλέφωνα. Την πάπια εμείς. Μετά άρχισε το κυνηγητό. Φεύγαμε εμείς, από πίσω αυτοί. Για γέλια και για κλάματα Ρίξανε μετά και μια γκόμενα δίπλα να πιάσει την κουβέντα. Πάμε να φύγουμε με τους μαλάκες. Θα μου πείτε και εσένα τι σε πειράζει, να βοηθήσει πήγε το παιδί όχι να σας δείρει και ήταν πράγματι πολύ ευγενικός. Μας την έσπασε όμως άγρια αυτή η προσποιητή ευγένεια Αυτό το αηδιαστικό "και καλά φιλικό" ενώ ξέρουμε ότι μόνος του στόχος είναι να μας κάνει να γραφτούμε. Θέλαμε και να πιστέψουμε για ένα δευτερόλεπτο ότι ήταν ειλικρινής. Αηδία. Αρρώστια στις ανθρώπινες σχέσεις. Και φανταστείτε ότι αυτό δεν ήταν τίποτα. 16 με 30 που είναι οι εγγραφές θα γίνετε πραγματικά χαμός από πασπίτες, εαακίτες, πκσίτες, δαπίτες και όλους τους "-ίτες" τέλος πάντων που θα κουρελιάζουν κάθε σταγόνα αξιοπρέπειας και πολιτικής ιδεολογίας για να κερδίσουν ένα μέλος παραπάνω.
Εμείς τους πασπίτες είδαμε γιατί πήγαμε στην ΑΣΟΕΕ. Αλλά όλοι σχεδόν έτσι είναι.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ #1:Και επειδή είδαμε τους πασπίτες θα πούμε ότι το γεγονός αυτό καταδεικνύει την κατάντια του ΠΑΣΟΚ που καταφεύγει στις πιο εξευτελιστικές μεθόδους για ένα μέλος, το ίδιο που κάνει και για τις ψήφους. Η ιδεολογία είναι από καιρό τώρα άγνωστη λέξη. Η αξιοπρέπεια και η σοβαρότητα επίσης. Όλα αυτά συμβολίζει ο γλοιώδης πασπίτης με το ροζ lacoste.
ΔΕΥΤΕΡΗ εμπειρία> Περάσαμε στις 3 του Σεπτέμβρη από την συγκένρωση για την επέτειο ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ. Έγινε στο θησείο. Έξυπνο στήσιμο. Και να μην ήθελε κάποιος να πάει έπεφτε πάνω της. Όχι πολύς κόσμος. Οι περισσότεροι μεσήλικοι. Πράσινες σημαιούλες και φυλλάδια. Φυλλάδια που μιλούσαν για την ακρίβεια. Χωρίς προτάσεις αντιμετώπισης, με ένα ηλίθιο κοιζ-παιχνίδια και με ένα ύφος παιδιαρίστικο που δεν ταιριάζει σε κόμμα που διεκδικεί την εξουσία. Αρχίζει η ομιλία. Καθόλου παλμός, τίποτα. Και η τοπική των πρασίνων περισσότερο πάθος έχει. Μετά αρχίζει να μιλάει ο Γιωργάκης. ΑΜΑΝ τι άκουσαν τ'αυτάκια μου. Αντί για κακό είπε "κοκο". Ψεύδισε και καμμιά δυο φράσεις. Ξενέρα. Χάλια ομιλία, χαλια ομιλητης. Και χωρίς ιδεες και χωρίς ευφράδια. Γιωργάκης είναι αυτός. Ξέρετε.... Τελος πάντων δεν φταίει το παιδί, αλλοι φταίνε που τον έμπελεξαν.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ #2: Το ΠΑΣΟΚ έχει αποκτήσει έναν ηγέτη που ούτε και πολύ σοβαρές ιδέες έχει (και να'χει δεν μπορεί να της πραγματώσει) ούτε είναι και καλός ρήτωρας. Για την ακρίβεια είναι χάλια ρήτωρας, από τους χειρότερους ever. Με αυτόν ηγέτη το πανελλήνιο σοσιαλιστικό κίνημα δεν πάει πουθενά. Ο σκοπός δεν είναι αρκετός.
Τελευταία ζήσαμε μαζί απανοτά κάποιες πασοκικές εμπειρίες.
Εμπειρίες που θέλουμε να σας τις διηγηθούμε γιατί νομίζουμε ότι είναι αντιπρωσοπευτικές της πτώσης (μη πουμε κατάντιας) αυτού του "κινήματος".
ΠΡΩΤΗ εμπειρία> Αρχές Σεπτέμβρη πήγαμε να κολλήσουμε αφίσες για ένα επιστημονικό συνέδριο που οργανώνει το ινστιτούτο όπου δουλεύουμε ευκαιριακά αυτό το καλοκαίρι. Πήγαμε και στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών Είναι ένα ωραίο μεγάλο κτίριο. Στον πρώτο όροφο η εικόνα ήταν πολύ κακή. Σε όλους σχεδόν τους τείχους ταπετσαρία από κομματικές αφίσες. Λες και χρησιμεύει σε τίποτα η μία αφίσα δίπλα στην άλλη. Παντού κομματικά τραπεζάκια και παντού κομματόσκυλα με την γλώσσα έξω από το σκυλίσιο μουσούδι τους έτοιμα να σε κατασπαράξουν. Μπαίνουμε εμείς μέσα λοιπόν και ψάχνουμε να βρούμε μέρος να κολλήσουμε τις αφίσες μας. Πάμε προς τις γραμματείες, και μας εντοπίζουν οι πασπίτες. Έρχεται ο πασπίτης με το ροζ lacoste και αρχίζει το πρήξιμο Φιλικά "και καλά". Να σας βοηθήσω, να σας κάνω, να σας ράνω. Και εμείς σας αγαπάμε, και πίπα σας παίρνω για να γραφτείτε κ.ο.κ. Και στοιχεία ζητούσε, τηλέφωνα. Την πάπια εμείς. Μετά άρχισε το κυνηγητό. Φεύγαμε εμείς, από πίσω αυτοί. Για γέλια και για κλάματα Ρίξανε μετά και μια γκόμενα δίπλα να πιάσει την κουβέντα. Πάμε να φύγουμε με τους μαλάκες. Θα μου πείτε και εσένα τι σε πειράζει, να βοηθήσει πήγε το παιδί όχι να σας δείρει και ήταν πράγματι πολύ ευγενικός. Μας την έσπασε όμως άγρια αυτή η προσποιητή ευγένεια Αυτό το αηδιαστικό "και καλά φιλικό" ενώ ξέρουμε ότι μόνος του στόχος είναι να μας κάνει να γραφτούμε. Θέλαμε και να πιστέψουμε για ένα δευτερόλεπτο ότι ήταν ειλικρινής. Αηδία. Αρρώστια στις ανθρώπινες σχέσεις. Και φανταστείτε ότι αυτό δεν ήταν τίποτα. 16 με 30 που είναι οι εγγραφές θα γίνετε πραγματικά χαμός από πασπίτες, εαακίτες, πκσίτες, δαπίτες και όλους τους "-ίτες" τέλος πάντων που θα κουρελιάζουν κάθε σταγόνα αξιοπρέπειας και πολιτικής ιδεολογίας για να κερδίσουν ένα μέλος παραπάνω.
Εμείς τους πασπίτες είδαμε γιατί πήγαμε στην ΑΣΟΕΕ. Αλλά όλοι σχεδόν έτσι είναι.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ #1:Και επειδή είδαμε τους πασπίτες θα πούμε ότι το γεγονός αυτό καταδεικνύει την κατάντια του ΠΑΣΟΚ που καταφεύγει στις πιο εξευτελιστικές μεθόδους για ένα μέλος, το ίδιο που κάνει και για τις ψήφους. Η ιδεολογία είναι από καιρό τώρα άγνωστη λέξη. Η αξιοπρέπεια και η σοβαρότητα επίσης. Όλα αυτά συμβολίζει ο γλοιώδης πασπίτης με το ροζ lacoste.
ΔΕΥΤΕΡΗ εμπειρία> Περάσαμε στις 3 του Σεπτέμβρη από την συγκένρωση για την επέτειο ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ. Έγινε στο θησείο. Έξυπνο στήσιμο. Και να μην ήθελε κάποιος να πάει έπεφτε πάνω της. Όχι πολύς κόσμος. Οι περισσότεροι μεσήλικοι. Πράσινες σημαιούλες και φυλλάδια. Φυλλάδια που μιλούσαν για την ακρίβεια. Χωρίς προτάσεις αντιμετώπισης, με ένα ηλίθιο κοιζ-παιχνίδια και με ένα ύφος παιδιαρίστικο που δεν ταιριάζει σε κόμμα που διεκδικεί την εξουσία. Αρχίζει η ομιλία. Καθόλου παλμός, τίποτα. Και η τοπική των πρασίνων περισσότερο πάθος έχει. Μετά αρχίζει να μιλάει ο Γιωργάκης. ΑΜΑΝ τι άκουσαν τ'αυτάκια μου. Αντί για κακό είπε "κοκο". Ψεύδισε και καμμιά δυο φράσεις. Ξενέρα. Χάλια ομιλία, χαλια ομιλητης. Και χωρίς ιδεες και χωρίς ευφράδια. Γιωργάκης είναι αυτός. Ξέρετε.... Τελος πάντων δεν φταίει το παιδί, αλλοι φταίνε που τον έμπελεξαν.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ #2: Το ΠΑΣΟΚ έχει αποκτήσει έναν ηγέτη που ούτε και πολύ σοβαρές ιδέες έχει (και να'χει δεν μπορεί να της πραγματώσει) ούτε είναι και καλός ρήτωρας. Για την ακρίβεια είναι χάλια ρήτωρας, από τους χειρότερους ever. Με αυτόν ηγέτη το πανελλήνιο σοσιαλιστικό κίνημα δεν πάει πουθενά. Ο σκοπός δεν είναι αρκετός.
Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου 2008
Πάτρα 2008
του Μπρίκη
Το λιμάνι κλειστό. Πάντα κλειστό.
Και οι άνθρωποι κλεισμένοι απ'έξω. Έξω από τα ονειρά τους. Και τα κλειδιά κλεμμένα.
Αυτή είναι η κατάσταση στην Πάτρα. Χρόνια τώρα.
Κάποιοι όμως δεν αντέχουν.
Θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα.
Θα ήθελα να τα γράψω εγώ. Αλλά δεν ήμουν εκεί.
Θα σας τα πεί ένας αυτόπτης μάρτυρας. Ένας φίλος. Κάποιος για τον οποίο είμαι περήφανος.
"Τη πρώτη μέρα άρχισε σιγά σιγά να μαζεύετε κόσμος. Είχαμε μία συνέλευση που κράτησε 2 ώρες, και πήραμε διάφορες αποφάσεις. Ακολούθησε συζήτηση με θέμα «Ενάντια στην Ευρώπη φρούριο» Όπου μίλησαν διάφοροι σύντροφοι, μετανάστες και forum. Δεν θα ξεχάσω τον σύντροφο Τεφίκ από την τουρκία να απαντάει σε έναν συμμετέχοντα πατρινό.(μεγάλη συμμετοχή του κόσμου και οικονομική ενίσχυση.) «όσο υπάρχουν έθνη, θα υπάρχουν αυτοί που εσείς λέτε μετανάστες» και «ακούω το σύνθημα συνεχώς, «στον κόσμο των αφεντικών είμαστε όλοι μετανάστες» , όχι εμείς δεν είμαστε. Αυτοί είναι». Και έδειξε του Αφγανούς. Ακολούθησε αγώνας βόλεϊ μεταξύ αλληλέγγυων του No border και Αφγανών τους οποίους συνοδεύσαμε από τον καταυλισμό τους με μεγάλη περιφρούρηση γιατί κάποια όργανα της εξουσίας- υπερπατριώτες ασκούν απεριόριστη βία χωρίς οίκτο. 8 σπασμένα πόδια και 4 χέρια ήτανε ο πρόσφατος απολογισμός των Αφγανών οι οποίοι έπεσαν θύμα των ΛΙΜΕΝΙΚΩΝ. Το βράδυ έλαβε χώρα το beach party στο οποίο και πάλι μετά από πολύ καιρό τα χείλια των Αφγανών άνοιξαν.! Η δικιά μας η ευχαρίστηση όμως ήταν μεγαλύτερη… Το Σάββατο 30 Αύγουστο ήταν και η πρόκληση του φετινού No border. Μετά την καθιερωμένη συζήτηση πάντα σε ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΠΛΑΙΣΙΑ, ξεκινήσαμε για τον καταυλισμό των Αφγανών. Εκεί είδαμε τις άθλιες συνθήκες στις οποίες ζουν, τραβήχτηκαν πολλές φωτογραφίες και πραγματικά σύντροφοι δεν άντεξαν και ξέσπασαν σε λυγμούς.( είδη έχουμε τοποθετήσει νερό στον καταυλισμό και παλεύουμε να βάλουμε ρεύμα γιατί το χειμώνα είναι πολύ δύσκολα). Ακολούθησε συνέλευση , πρότυπο θα έλεγα για κάθε αναρχική δομή στην οποία συμμετείχαν 2000 άτομα παρακαλώ. Με τους Αφγανούς πήραμε κάποιες αποφάσεις για την προκαθορισμένη πορεία στο κέντρο της Πάτρας. Η Πορεία άρχισε στις 6 η ώρα, μήκους 7 χιλιομέτρων, με τεράστια συμμετοχή που πιθανόν ξεπερνούσε τα 2000 άτομα. Άπειρες μαυροκόκκινες σημαίες και η ενωμένη φωνή όλων «άσυλο άσυλο» κατέκλισαν την Πάτρα. ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ. Προσωπική εκτίμηση: δεν έχω νιώσει περισσότερο άνθρωπος, έβγαλαν από τον καταυλισμό παράνομα αυτούς τους ανθρώπους και τους δώσαμε ένα βράδυ να καταλάβουν τι είναι ζωή και ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Η πορεία τελείωσε στην πλατεία 3 συμμάχων όπου και ακολούθησε συναυλία με γνωστούς καλλιτέχνες από Ελλάδα( Θ. ΠΑΠΑΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΥ), από Βουλγαρία, Αλβανία κτλ. Αξίζει να σημειωθεί πως κανείς δεν ζήτησε χρηματικό αντίτιμο. Γύρω γύρω παραμόνευαν ασφαλίτες για αυτό και υπήρχε τεράστια περιφρούρηση. Στη συναυλία τεράστια η συμμετοχή των ντόπιων και πολύ μεγάλη η οικονομική ενίσχυση. Τέλος Κυριακή. Όλοι οι σύντροφοι και συντρόφισσες αποφασίσαμε βγάλαμε αποφάσεις για τον χαρακτήρα που θα έχει η πορεία της προγραμματισμένη πορεία της Κυριακής. Ο στόχος μας ήταν να κρεμάσουμε γιγαντιαίο πανό « ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΡΑΙΟΣ» σε πλοίο στο οποίο είχαν καεί ζωντανοί μετανάστες. Για να το πετύχουμε αυτό έπρεπε να περάσουμε στην λεγόμενη «ΚΟΚΚΙΝΗ ΖΩΝΗ» . Αποφασίσαμε να πάμε ειρηνικά να διαπραγματευτούμε, και να πετύχουμε τον στόχο μας. Για αυτό το λόγο αφήσαμε όλες τις μάσκες σαν συλλογικότητες στο κάμπινγκ. Μετά από μισή ώρα πορείας φτάσαμε στο λιμάνι. Έχει δύο εισόδους. Οι λιμενόμπατσοι ( οι οποίοι δεν είναι ματάδες, ντυμένοι με παραλαγές πολύ από αυτούς υπηρετούν στα Ο.Υ.Κ..) είχαν παραταχτεί στην απέναντι είσοδο. Μόλις μπήκαμε στην κόκκινη ζώνη μας αντιλήφθηκαν και ο αξιωματικός τους νομίζω, ανώτερος ήταν πάντως, άρχισε να τρέχει προς το μέρος μας μόνος του.(χαχαχα στ 10 μέτρα του κόπηκε ο αέρας, βλέποντας ότι μείναμε ακίνητοι.). Είχαν σαφές οδηγίες να μας πάνε κόντρα. Να μην μας αφήσουν να μπούμε στη κόκκινη ζώνη. Όταν πλησίασε η πρώτη διμοιρία δεν άργησαν να οξυνθούν τα πνεύματα. Κάπου εκεί έπεσε και η πρώτη «γκλομπιά» σε έναν σύντροφο από την Βουλγαρία. Είχαν διαλέξει αυτόματα τον δρόμο της σύγκρουσης. Ο γραφών ήτανε στην πρώτη γραμμή. ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΟΛΕΞΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑΛΥΣΑΜΕ. Σπάσαμε την διμοιρία στη μέση και τους χτυπάγαμε αλύπητα. Χωρίς οικτό. Τα χημικά τους παρόλο που δεν είχαμε μάσκες δεν μας επηρέασαν καθόλου γιατί πολύ απλά «ΟΣΟ ΠΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ, ΜΠΑΤΣΟΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ.» Οι ασπίδες όλης της πρώτης διμοιρίας είχαν καταστραφεί όπως και τα κράνη τους. Ατιμώρητος δεν έμεινε και ο μάγκας που έριξε την πρώτη «γκλομπιά». 3 βούλγαροι των περιποιήθηκαν ανάλογα. Χωρίς εξοπλισμό έφυγε από το λιμάνι! Όταν έφτασε και η Τρίτη διμοιρία έκαναν μια χελώνα φάλαγγα και μάζεψαν τα ασημάζευτα. Ο αξιωματικός μαζί με τον πλοίαρχο φώναξαν. ΕΝΤΑΞΕΙ ΕΝΤΑΞΕΙ, θα σας αφήσουμε να βάλετε τα πανό. Οι λιμενομπάτσοι σακατεμένοι ΜΕ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΚΑΤΩ ΑΝΟΙΞΑΝ ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΑΜΕ Θριαμβευτικά. Διάφορα συνθήματα ακουγόντουσαν καθώς πολύς κόσμος περίμενε έξω από το λιμάνι και χειροκροτούσε την δράση. ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΗ ΔΡΑΣΗ. Ο χαμός έγινε όταν αναρτήθηκαν τα πανό. Χειροκροτήματα, αποδοκιμασίες στους μπάτσους και η πορεία συνεχιστικέ έξω από το λιμάνι με πλήθος κόσμο να εισχωρεί στις τάξεις μας. Πολλοί μετανάστες επίσης από διάφορες χώρες. Καταλήξαμε στην πλατεία Όλγας και σώσαμε ραντεβού για μία τελευταία συνέλευση στο κάμπινγκ. Δεν θα μπορούσα να μην σχολιάσω την αντιμετώπιση που είχαμε από τα Media καθώς τα πατρινά δελτία ειδήσεων στα ντόπια κανάλια οργίαζαν. Βέβαια οι μεγάλες επιχειρήσεις της Αθήνας δεν ασχολήθηκαν γιατί έτσι δεν συμμορφώνονται στις διαταγές των αφεντικών τους. Το b.b.c. Και το al - ztazira έκαναν εκτενείς ρεπορτάζ. Ξέχασα να αναφέρω την συμβολική κατάληψη που κάναμε στις 28 Αυγούστου στο super b προβάλλοντας video για τους μετανάστες. " Κρκς
Ήταν μια από τις νίκες. Μια από τις πολύ λίγες νίκες, πραγματικές νίκες. Νίκη για τους αναρχικούς (τους πραγματικούς), για την αριστερά, για όλους τους προοδευτικούς ανθρώπους. Γιατί αυτή την φορά πραγματικά δεν πήγαν να παιξουν ξύλο οι διαδηλωτές. Πραγματικά δεν πήγαν να κάψουν τίποτα. Τα γνωστά-άγνωστα κωλόπαιδα των ΒΠ της Αθήνας δεν ήταν μαζί τους. Αξίζει μπράβο σ'αυτούς τους ανθρώπους. Όχι γιατί πλακώσαν 3 διμοιρίες. Αλλά γιατί πήγαν εκεί ειρηνικά και άντεξαν την άδικη επίθεση. Γιατί πάλεψαν για αυτούς τους αδικημένους ανθρώπους. Γι'αυτό και ο κόσμος όλος τους χειροκροτούσε. Είδανε τι πραγματικά συνέβη, γι'αυτό. Είδανε με τα δικά τους μάτια όχι με τους παραμορφωτικούς φακούς των ελληνικών ΜΜΕ που πέρασαν στο ντούκου το μεγάλο αυτό γεγονός, που συντάραξε μια ολόκληρη πόλη.
Το λιμάνι κλειστό. Πάντα κλειστό.
Και οι άνθρωποι κλεισμένοι απ'έξω. Έξω από τα ονειρά τους. Και τα κλειδιά κλεμμένα.
Αυτή είναι η κατάσταση στην Πάτρα. Χρόνια τώρα.
Κάποιοι όμως δεν αντέχουν.
Θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα.
Θα ήθελα να τα γράψω εγώ. Αλλά δεν ήμουν εκεί.
Θα σας τα πεί ένας αυτόπτης μάρτυρας. Ένας φίλος. Κάποιος για τον οποίο είμαι περήφανος.
"Τη πρώτη μέρα άρχισε σιγά σιγά να μαζεύετε κόσμος. Είχαμε μία συνέλευση που κράτησε 2 ώρες, και πήραμε διάφορες αποφάσεις. Ακολούθησε συζήτηση με θέμα «Ενάντια στην Ευρώπη φρούριο» Όπου μίλησαν διάφοροι σύντροφοι, μετανάστες και forum. Δεν θα ξεχάσω τον σύντροφο Τεφίκ από την τουρκία να απαντάει σε έναν συμμετέχοντα πατρινό.(μεγάλη συμμετοχή του κόσμου και οικονομική ενίσχυση.) «όσο υπάρχουν έθνη, θα υπάρχουν αυτοί που εσείς λέτε μετανάστες» και «ακούω το σύνθημα συνεχώς, «στον κόσμο των αφεντικών είμαστε όλοι μετανάστες» , όχι εμείς δεν είμαστε. Αυτοί είναι». Και έδειξε του Αφγανούς. Ακολούθησε αγώνας βόλεϊ μεταξύ αλληλέγγυων του No border και Αφγανών τους οποίους συνοδεύσαμε από τον καταυλισμό τους με μεγάλη περιφρούρηση γιατί κάποια όργανα της εξουσίας- υπερπατριώτες ασκούν απεριόριστη βία χωρίς οίκτο. 8 σπασμένα πόδια και 4 χέρια ήτανε ο πρόσφατος απολογισμός των Αφγανών οι οποίοι έπεσαν θύμα των ΛΙΜΕΝΙΚΩΝ. Το βράδυ έλαβε χώρα το beach party στο οποίο και πάλι μετά από πολύ καιρό τα χείλια των Αφγανών άνοιξαν.! Η δικιά μας η ευχαρίστηση όμως ήταν μεγαλύτερη… Το Σάββατο 30 Αύγουστο ήταν και η πρόκληση του φετινού No border. Μετά την καθιερωμένη συζήτηση πάντα σε ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΠΛΑΙΣΙΑ, ξεκινήσαμε για τον καταυλισμό των Αφγανών. Εκεί είδαμε τις άθλιες συνθήκες στις οποίες ζουν, τραβήχτηκαν πολλές φωτογραφίες και πραγματικά σύντροφοι δεν άντεξαν και ξέσπασαν σε λυγμούς.( είδη έχουμε τοποθετήσει νερό στον καταυλισμό και παλεύουμε να βάλουμε ρεύμα γιατί το χειμώνα είναι πολύ δύσκολα). Ακολούθησε συνέλευση , πρότυπο θα έλεγα για κάθε αναρχική δομή στην οποία συμμετείχαν 2000 άτομα παρακαλώ. Με τους Αφγανούς πήραμε κάποιες αποφάσεις για την προκαθορισμένη πορεία στο κέντρο της Πάτρας. Η Πορεία άρχισε στις 6 η ώρα, μήκους 7 χιλιομέτρων, με τεράστια συμμετοχή που πιθανόν ξεπερνούσε τα 2000 άτομα. Άπειρες μαυροκόκκινες σημαίες και η ενωμένη φωνή όλων «άσυλο άσυλο» κατέκλισαν την Πάτρα. ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ. Προσωπική εκτίμηση: δεν έχω νιώσει περισσότερο άνθρωπος, έβγαλαν από τον καταυλισμό παράνομα αυτούς τους ανθρώπους και τους δώσαμε ένα βράδυ να καταλάβουν τι είναι ζωή και ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Η πορεία τελείωσε στην πλατεία 3 συμμάχων όπου και ακολούθησε συναυλία με γνωστούς καλλιτέχνες από Ελλάδα( Θ. ΠΑΠΑΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΥ), από Βουλγαρία, Αλβανία κτλ. Αξίζει να σημειωθεί πως κανείς δεν ζήτησε χρηματικό αντίτιμο. Γύρω γύρω παραμόνευαν ασφαλίτες για αυτό και υπήρχε τεράστια περιφρούρηση. Στη συναυλία τεράστια η συμμετοχή των ντόπιων και πολύ μεγάλη η οικονομική ενίσχυση. Τέλος Κυριακή. Όλοι οι σύντροφοι και συντρόφισσες αποφασίσαμε βγάλαμε αποφάσεις για τον χαρακτήρα που θα έχει η πορεία της προγραμματισμένη πορεία της Κυριακής. Ο στόχος μας ήταν να κρεμάσουμε γιγαντιαίο πανό « ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΡΑΙΟΣ» σε πλοίο στο οποίο είχαν καεί ζωντανοί μετανάστες. Για να το πετύχουμε αυτό έπρεπε να περάσουμε στην λεγόμενη «ΚΟΚΚΙΝΗ ΖΩΝΗ» . Αποφασίσαμε να πάμε ειρηνικά να διαπραγματευτούμε, και να πετύχουμε τον στόχο μας. Για αυτό το λόγο αφήσαμε όλες τις μάσκες σαν συλλογικότητες στο κάμπινγκ. Μετά από μισή ώρα πορείας φτάσαμε στο λιμάνι. Έχει δύο εισόδους. Οι λιμενόμπατσοι ( οι οποίοι δεν είναι ματάδες, ντυμένοι με παραλαγές πολύ από αυτούς υπηρετούν στα Ο.Υ.Κ..) είχαν παραταχτεί στην απέναντι είσοδο. Μόλις μπήκαμε στην κόκκινη ζώνη μας αντιλήφθηκαν και ο αξιωματικός τους νομίζω, ανώτερος ήταν πάντως, άρχισε να τρέχει προς το μέρος μας μόνος του.(χαχαχα στ 10 μέτρα του κόπηκε ο αέρας, βλέποντας ότι μείναμε ακίνητοι.). Είχαν σαφές οδηγίες να μας πάνε κόντρα. Να μην μας αφήσουν να μπούμε στη κόκκινη ζώνη. Όταν πλησίασε η πρώτη διμοιρία δεν άργησαν να οξυνθούν τα πνεύματα. Κάπου εκεί έπεσε και η πρώτη «γκλομπιά» σε έναν σύντροφο από την Βουλγαρία. Είχαν διαλέξει αυτόματα τον δρόμο της σύγκρουσης. Ο γραφών ήτανε στην πρώτη γραμμή. ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΟΛΕΞΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑΛΥΣΑΜΕ. Σπάσαμε την διμοιρία στη μέση και τους χτυπάγαμε αλύπητα. Χωρίς οικτό. Τα χημικά τους παρόλο που δεν είχαμε μάσκες δεν μας επηρέασαν καθόλου γιατί πολύ απλά «ΟΣΟ ΠΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ, ΜΠΑΤΣΟΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ.» Οι ασπίδες όλης της πρώτης διμοιρίας είχαν καταστραφεί όπως και τα κράνη τους. Ατιμώρητος δεν έμεινε και ο μάγκας που έριξε την πρώτη «γκλομπιά». 3 βούλγαροι των περιποιήθηκαν ανάλογα. Χωρίς εξοπλισμό έφυγε από το λιμάνι! Όταν έφτασε και η Τρίτη διμοιρία έκαναν μια χελώνα φάλαγγα και μάζεψαν τα ασημάζευτα. Ο αξιωματικός μαζί με τον πλοίαρχο φώναξαν. ΕΝΤΑΞΕΙ ΕΝΤΑΞΕΙ, θα σας αφήσουμε να βάλετε τα πανό. Οι λιμενομπάτσοι σακατεμένοι ΜΕ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΚΑΤΩ ΑΝΟΙΞΑΝ ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΑΜΕ Θριαμβευτικά. Διάφορα συνθήματα ακουγόντουσαν καθώς πολύς κόσμος περίμενε έξω από το λιμάνι και χειροκροτούσε την δράση. ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΗ ΔΡΑΣΗ. Ο χαμός έγινε όταν αναρτήθηκαν τα πανό. Χειροκροτήματα, αποδοκιμασίες στους μπάτσους και η πορεία συνεχιστικέ έξω από το λιμάνι με πλήθος κόσμο να εισχωρεί στις τάξεις μας. Πολλοί μετανάστες επίσης από διάφορες χώρες. Καταλήξαμε στην πλατεία Όλγας και σώσαμε ραντεβού για μία τελευταία συνέλευση στο κάμπινγκ. Δεν θα μπορούσα να μην σχολιάσω την αντιμετώπιση που είχαμε από τα Media καθώς τα πατρινά δελτία ειδήσεων στα ντόπια κανάλια οργίαζαν. Βέβαια οι μεγάλες επιχειρήσεις της Αθήνας δεν ασχολήθηκαν γιατί έτσι δεν συμμορφώνονται στις διαταγές των αφεντικών τους. Το b.b.c. Και το al - ztazira έκαναν εκτενείς ρεπορτάζ. Ξέχασα να αναφέρω την συμβολική κατάληψη που κάναμε στις 28 Αυγούστου στο super b προβάλλοντας video για τους μετανάστες. " Κρκς
Ήταν μια από τις νίκες. Μια από τις πολύ λίγες νίκες, πραγματικές νίκες. Νίκη για τους αναρχικούς (τους πραγματικούς), για την αριστερά, για όλους τους προοδευτικούς ανθρώπους. Γιατί αυτή την φορά πραγματικά δεν πήγαν να παιξουν ξύλο οι διαδηλωτές. Πραγματικά δεν πήγαν να κάψουν τίποτα. Τα γνωστά-άγνωστα κωλόπαιδα των ΒΠ της Αθήνας δεν ήταν μαζί τους. Αξίζει μπράβο σ'αυτούς τους ανθρώπους. Όχι γιατί πλακώσαν 3 διμοιρίες. Αλλά γιατί πήγαν εκεί ειρηνικά και άντεξαν την άδικη επίθεση. Γιατί πάλεψαν για αυτούς τους αδικημένους ανθρώπους. Γι'αυτό και ο κόσμος όλος τους χειροκροτούσε. Είδανε τι πραγματικά συνέβη, γι'αυτό. Είδανε με τα δικά τους μάτια όχι με τους παραμορφωτικούς φακούς των ελληνικών ΜΜΕ που πέρασαν στο ντούκου το μεγάλο αυτό γεγονός, που συντάραξε μια ολόκληρη πόλη.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
